FRANCHISE GRONINGEN
Travelogue - Olaf Nicolai
26 juli tot en met 12 augustus
NP3 koos als franchisenemer uit het Franchise aanbod, het project van franchisegever VHDG, de Duitse kunstenaar Olaf Nicolai. Nicolai's werk kenmerkt zich door eigenzinnige referenties aan en verbanden met hoge en lage cultuur. Zijn werk is altijd in interactie met de buitenwereld, de straat, de huiskamer. Hij benadert de plek waar zijn werk te zien zal zijn conceptueel. Voor Franchise doet hij dat ook zo. De voormalige Apple Store Bossina in het centrum van Groningen nabij de Westerhaven is zijn uitgangspunt geworden voor zijn werk 'Travelogue' in Franchise. Nicolai is uitgegaan van het concept winkel, en heeft daar een tegenovergestelde visie op bedacht. Een contrawinkel, waar niets te koop is, waar niemand u te hulp schiet en waar een levende persoon in de etalage zit! Door deze tegenreactie en conceptuele benadering ziet NP3 in Olaf Nicolai een interessante kunstenaar voor haar Franchise Groningen.
De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken van nieuwe vergezichten, maar in het krijgen van nieuwe ogen. - Marcel Proust
Als ik terugdenk aan het Franchise project, dan denk ik terug aan een tijd waarin ik heb gereisd.
Elke dag stapte ik een leeg winkelpand binnen, die van de basisbenodigdheden voor een mentale reis was voorzien. Stoel, bureau en natuurlijk: literatuur! Ik kwam er al vrij gauw achter dat alle tien boeken, die door Olaf Nicolai waren geselecteerd, over reizen gingen. Sommige daarvan heel duidelijk in de vorm van een reisverslag langs eerder onbezochte plekken, maar de meeste boeken gingen over een 'mentale reis'. Doordat ik hele dagen in de hoofden van anderen kroop, die op reis waren in of richting 'het onbekende', beklijfde de vorm van Travelogue gedurende de gehele periode van het project. Niet alleen wanneer ik overdag achterover in m'n stoel lag te lezen, maar ook wanneer ik 's middags voor lunch de stad inliep, denderde de 'structuur' van het reisverhaal door in mijn hoofd. 'Dit is mijn eigen reisverhaal.' dacht ik bij mezelf. Hoewel de gebeurtenissen gedurende de lunches allesbehalve spectaculair waren, staan die momenten me nog scherp voor ogen. Alsof mijn geest probeert mijn eigen werkelijkheid helderder en 'echter' te maken, ter compensatie misschien voor de fabuleuze verhalen die ik de rest van de tijd las.
Tegelijkertijd ging mijn alledaagse leven juist ook meer op fictie lijken. Veel bewuster van m'n omgeving dan dat ik doorgaans gewend was, werden passanten op straat opeens figuranten in mijn eigen reisverhaal. Ook was ik gek genoeg voortdurend op zoek naar een soort van 'plot' in mijn eigen levensverhaal. Vreemd, aangezien ik natuurlijk zelf (mede-)auteur ben van mijn eigen levensverhaal.
Wanneer ik na de lunch terugkeerde naar mijn werkplek, stapte ik uit mijn eigen tijdslijn om daarna weer ettelijke uren achter elkaar binnen te glippen in de belevingswereld van een ander. Mijn zelfverkozen verbanning werd af en toe opgeschrikt door fotografen van NP3, of door shoppers die in een melige bui tegen het raam tikten. Gelukkig leidde dit me niet lang af van mijn reizen langs verongelukte zakenlieden, hallucinerende veren, evolutie-therapie en zeemonsters. Ik raakte verslaafd aan die verhalen. Vaak had ik de neiging een boek mee naar huis te nemen om daar verder te lezen. Dat deed ik nog net niet, maar thuis las ik wel nog meer boeken van m'n eigen nachtkaststapel. Continu wilde ik in die andere tijdslijn zitten. Niet om te vluchten van mijn eigen bestaan, maar vanwege de lucide vrijheid die ik tussen de letters aantrof. Soms tuurde ik naar buiten en voelde me in mijn bekeken positie erg rijk ten opzichte van de slenteraars die met hun tunnelvisie winkel in en winkel uit liepen. Waarschijnlijk wilde Nicolai hier met mij een voorbeeld stellen... namelijk: wie volgt me in mijn reis?
Daniël Dennis de Wit
